Tuesday, December 28, 2010

பேழை இல்லை இதயத்தைப் பூட்டி வைக்க

பேழை இல்லை இதயத்தைப் பூட்டி வைக்க! அவன் 
கோழை அல்ல தோழமை எள்ளி நகைக்க!

வாள் கண்டு அஞ்சாத வாலிபன் - இன்று அவள்
தாள் கண்டு தயங்கிநிற்கும் வயோதிகன்! 

ஆயிரம் குதிரைகளைக் கொன்று குவித்தவன் - பசும்
பயிரை-ஒத்த குமரிகண்டு தலை கவிழ்ந்தவன்!

எங்கு செல்வது?
யாரிடம் சொல்வது?
எப்படி வெல்வது? 

கண்டான் ஒரு வழி --
காகிதம் எடுத்தான்,
கண்களை மூடினான்! 
கதிரவன் மங்கியது, 
காதல் தங்கியது, 
கவிதை பொங்கியது!

பொங்கிய சோற்றையும் - உள் 
வாங்கிய காற்றையும் காக்க வைக்கலாகாது!
தேங்கிய காதல் கவிதையும் அப்படித் தான்!

மடலைப் படித்து முடித்து மடித்தான் - வீரனாய் 
மனத்தைக் கடித்து ஒடித்து நடித்தான்!

வழியில் அவளெதிரே நின்றான் - பின் அவளை 
விழியால் ஒருமுறை தின்றான்! கன்னங்
குழியில் காணாமல் சென்றான்!

புறக்கண்கள் நான்கும் மகிழ்ந்து பேசின!
அகக்கண்கள் இரண்டும் கலந்து வீசின! 

நாணம் அவளைப் பற்றிக் கொண்டது - பேச்சில் 
ஊனம் அவளை தொற்றிக் கொண்டது - காதல்
பானம் அவளுடலில் ஊற்றி கொண்டது 

சிரித்துக்கொண்டே பின்வாங்கினாள்!
புரிந்துகொண்டே முன் நோக்கினான்!

"பார்க்கலாம், நாளை!" சென்றாள் அவள்.
"பார்க்கிலா? எவ்வேளை?" என்றான் அவன்! 

ஆம், நாளை தெரியும் - அந்த கவிதை 
கதையா? கற்பனையா? அல்ல காவியமா என்று!